رفیق زنار راپرین (هژار فرزانه)

تاریخ، تنها روایتگر روزهایی نیست که از پی یکدیگر می‌گذرند؛ تاریخ را انسان‌هایی نیز می‌سازند که با زندگی، انتخاب‌ها و وفاداری به باورهایشان، اثری ماندگار از خود بر جای می‌گذارند. در میان این روایت‌های انسانی، زندگی کسانی جایگاهی ویژه دارد که از دل دشواری‌های روزگار برخاسته‌اند و با وجود همه سختی‌ها، به آنچه باور داشته‌اند وفادار مانده‌اند.

ارومیه، شهر کهن و ریشه‌دار روژهلات کوردستان، سرزمین کوهستان‌ها، دشت‌ها و مردمانی است که خاطره تاریخی و فرهنگی‌شان در گذر نسل‌ها زنده مانده است. این شهر، با زبان و فرهنگ و سنت‌های دیرینه‌اش، بخشی جدایی‌ناپذیر از حافظه تاریخی کوردستان است؛ جایی که هویت مردمانش در پیوند با سرزمین، خانواده و میراث فرهنگی شکل گرفته است. در همین جغرافیا و در دامان خانواده‌ای اصیل و میهن‌دوست از ایل کهن بیگزاده، رفیق زنار(هژار فرزانه) راپرین چشم به جهان گشود. او از همان سال‌های کودکی در فضایی رشد کرد که در آن احترام به ریشه‌ها، پایبندی به ارزش‌های کوردی و مسئولیت در برابر خانواده و جامعه، جایگاهی مهم داشت.

زندگی زنار از همان سال‌های نخست با کار و تلاش همراه شد. پس از پنج سال تحصیل، مدرسه را رها کرد و برای کمک به تأمین معیشت خانواده، به کارهای گوناگون، از جمله خیاطی، روی آورد. او خیلی زود معنای زحمت، مسئولیت و ایستادن بر پای خود را آموخت. تجربه کار، شخصیت او را پخته‌تر کرد و به او آموخت که ارزش انسان را باید در صداقت، رفتار و میزان مسئولیت‌پذیری‌اش جست‌وجو کرد. زنار جوانی ساده و بی‌تکلف بود؛ در برخورد با دیگران صمیمیت داشت، در کارهایش جدیت نشان می‌داد و با فروتنی و مهربانی، محبت و اعتماد اطرافیان خود را به دست می‌آورد. او از آن دسته انسان‌هایی بود که بی‌آنکه در پی دیده‌شدن باشند، با رفتارشان در دل دیگران جای می‌گیرند.

آشنایی زنار با مبارزه آزادی‌خواهی به سال‌های کودکی و نوجوانی بازمی‌گشت. تحولات کوردستان و به‌ویژه مقاومت گریلاها در برابر نیروهای داعش در روژآوا و شنگال، تأثیری عمیق بر نگاه و انتخاب‌های او گذاشت. او از نزدیک شاهد روزهایی بود که سرنوشت مردم کوردستان با دشواری‌های بزرگی روبه‌رو شده بود و مقاومت و فداکاری انسان‌های بسیاری در برابر تهدیدها و خشونت داعش قرار داشت. این تجربه‌ها، بیش از پیش او را به فکر مسئولیت نسل جوان در برابر سرنوشت جامعه و سرزمینش انداخت. سرانجام، در سال ۲۰۱۴ راهی کوهستان‌های کوردستان شد و به صفوف گریلا پیوست؛ انتخابی که مسیر سال‌های بعد زندگی او را رقم زد.

نخستین دوره آموزش خود را در کوهستان‌های خاکورک گذراند؛ جایی که طبیعت سخت و باشکوه کوهستان، زندگی جمعی و روابط صمیمانه میان رفقا، بخش مهمی از تجربه تازه او را شکل داد. زنار با جدیت در آموزش‌ها شرکت کرد و کوشید هم از نظر فکری و هم از نظر توانایی‌های فردی، خود را برای مسئولیت‌های پیش رو آماده سازد. پس از پایان دوره آموزشی، در همان منطقه به فعالیت پرداخت و به‌تدریج تجربه بیشتری در انجام مسئولیت‌های مختلف به دست آورد. او جوانی پرشور بود و همواره تمایل داشت در موقعیت‌هایی حضور یابد که مسئولیت بیشتری بر دوش او قرار می‌گرفت. با این حال، در کنار شور و اشتیاق، اهمیت صبر، تجربه‌اندوزی و هماهنگی با جمع را نیز می‌آموخت.

از سال ۲۰۱۵ به بعد، حضور فعال‌تری در فعالیت‌ها داشت و وظایف گوناگونی را بر عهده گرفت. در سال ۲۰۱۶، تحولات آن دوران و تجربه‌هایی که از نزدیک با آنها روبه‌رو شده بود، تأثیر عمیقی بر اندیشه و نگاه او گذاشت. زنار تصمیم گرفت زندگی خود را بیش از پیش وقف مسئولیت‌هایی کرد که برای خود برگزیده بود. در همین راستا، درخواست پیوستن به بخش نیروهای ویژه را مطرح کرد و پس از ورود به این بخش، دوره‌های آموزشی تخصصی و فکری را پشت سر گذاشت. او با پشتکار فراوان به یادگیری مهارت‌های تازه پرداخت و تلاش کرد در کنار افزایش توانایی‌های فردی، شناخت و بینش خود را نیز گسترش دهد. برای زنار، آموختن و پیشرفت، مسیری همیشگی بود؛ مسیری که در آن هیچ‌گاه به داشته‌های پیشین خود بسنده نمی‌کرد.

پس از خاکورک، سال‌های طولانی در مناطق زاپ و گاره حضور داشت. در این سال‌ها، تجربه‌های فراوانی اندوخت و در شرایط گوناگون، مسئولیت‌های مختلفی را پذیرفت. آنچه در شخصیت او برجسته بود، تنها توانایی انجام وظایف نبود؛ بلکه روحیه جمعی، توجه به دیگران و احساس مسئولیتی بود که در تمام عرصه‌های زندگی همراهش می‌ماند. او موفقیت فردی را جدا از تلاش جمعی نمی‌دید و باور داشت که پیشرفت هر انسان، زمانی ارزشمند است که بتواند برای دیگران نیز سودمند باشد.

در دوران تشدید حملات به منطقه شهید دلیل در غرب زاپ، زنار به میدان مقاومت گرێ بهار رفت و در تونل‌های این منطقه، در کنار رفقایش، مسئولیت‌های دشواری را بر عهده گرفت. شرایط سخت، کمبود امکانات و فشارهای فراوان نتوانست از جدیت و پشتکار او بکاهد. مهارت‌های فنی و توانایی‌های تخصصی‌اش در پیشبرد فعالیت‌های آن منطقه نقش مهمی داشت و تجربه و شناختی که در طول سال‌ها به دست آورده بود، در اختیار دیگران نیز قرار می‌گرفت.

پس از آن، بر اساس نیازهای تشکیلاتی، به منطقه پریز در میدان گاره رفت. در آنجا نیز کوشید اندوخته‌ها و تجربه‌های سال‌های گذشته را به رفقای جوان‌تر منتقل کند. او می‌دانست که تجربه زمانی ارزش واقعی خود را پیدا می‌کند که به دانشی مشترک تبدیل شود و بتواند مسیر یادگیری دیگران را هموارتر سازد. از همین رو، در کنار انجام مسئولیت‌های خود، برای همراهی و آموزش دیگران نیز وقت می‌گذاشت. رفتار صمیمانه، فروتنی و حضور مسئولانه‌اش سبب شده بود که در میان هم‌رزمانش از احترام و محبت برخوردار باشد.

اما زندگی انسان‌ها، هر اندازه سرشار از امید و آرزو باشد، همواره آن‌گونه که انتظار می‌رود ادامه نمی‌یابد. در ۲۰ مه ۲۰۲۵، برابر با ۳۰ اردیبهشت ۱۴۰۴، رفیق زنار راپرین در منطقه پریز از توابع گاره جان خود را از دست داد. با رفتن او، خانواده‌اش یکی از عزیزترین اعضای خود را از دست دادند و رفقایی که سال‌ها در کنار او زندگی کرده بودند، از حضور انسانی صمیمی و همراه محروم شدند. فقدان او، پیش از هر چیز، اندوه نبودن انسانی است که با سال‌ها تلاش، دوستی و مسئولیت‌پذیری، بخشی از زندگی دیگران شده بود.

زندگی زنار، از کوچه‌ها و خانه‌های ارومیه آغاز شد و در گذر سال‌ها، او را به کوهستان‌های خاکورک، زاپ و گاره رساند. در تمام این مسیر، آنچه از او باقی می‌ماند، خاطره جوانی است که معنای تلاش را از کودکی آموخت، با سختی‌های زندگی روبه‌رو شد، در دوستی صادق بود و در مسئولیت‌هایش جدیت و وفاداری نشان داد. او از زادگاهش تنها خاطره‌ای از کودکی با خود نبرد؛ ریشه‌های فرهنگی و پیوند عمیقش با خانواده و سرزمین، در تمام سال‌های زندگی همراهش ماند.

نام زنار راپرین، در حافظه خانواده، خویشاوندان، مردم ارومیه و کسانی که سال‌ها در کنارش زندگی کردند، با خاطره‌ای از صداقت، فروتنی، تلاش و همراهی باقی خواهد ماند. شاید سال‌ها بگذرند و بسیاری از روزها و اتفاقات به فراموشی سپرده شوند، اما خاطره انسان‌هایی که با رفتار و منش خود در زندگی دیگران اثر گذاشته‌اند، به آسانی از میان نمی‌رود.

در سالروز فقدان رفیق زنار راپرین، به خانواده گرامی فرزانه ، به خویشاوندان و ایل کهن بیگزاده، به مردم ارومیه و به همه کسانی که با رفتن او عزیزی را از دست داده‌اند، صمیمانه تسلیت می‌گوییم. برای خانواده و نزدیکانش شکیبایی و آرامش آرزو داریم و یاد و خاطره او را با احترام گرامی می‌داریم. نام و یاد زنار راپرین، در خاطره کسانی که او را دوست داشتند و در مسیر زندگی با او همراه بودند، زنده خواهد ماند.

نام سازمانی : زنار راپرین

نام و نام خانوادگی: هژار فرزانه

تاریخ و محل تولد: ١٩٩٢ / ارومیه

نام مادر: نرگس

نام پدر: عثمان

تاریخ و محل پیوستن: ٢٠١٤ / شهیدان

مطالب مرتبط