رفیق باگر آربابا «نادر عزیزی»

نادر عزیزی، با نام سازمانی «باگر آربابا»، در شهر بانه دیده به جهان گشود. باگر فرزند پنجم خانواده بود و پس از ورود به مدرسه، تحصیلات خود را تا پایان دوره متوسطه ادامه داد. او در فضایی سرشار از احساس میهن‌دوستی و دلبستگی به میهن پرورش یافت. پدر شهید باگر در دوران شهید قاسملو، پیشمرگه حزب دموکرات کوردستان ایران بود. باگر دوران کودکی خود را در دامنه کوه آربابا (بانه) سپری کرد. زمانی که او متولد شد، هنوز بوی حملات شیمیایی شهر حلبچه در فضا باقی بود و جنگ ایران و عراق به روزهای پایانی خود نزدیک می‌شد؛ بااین‌حال، بوی باروت جنگ هنوز از کوردستان رخت نبسته بود. او نیز همچون دیگر کودکان کورد، با روایت‌های قهرمانی شهیدانی بزرگ شد که برای آزادی کوردستان، کوه آربابا را به سنگر مقاومت تبدیل کرده بودند.

شهید باگر از همان دوران با دو واقعیت متضاد قهرمانی و خیانت روبه‌رو شد. درحالی‌که فرزندان خلق کورد در برابر دشمن مبارزه می‌کردند، بخشی دیگر دست همکاری با نظام حاکم داده و در برابر خلق خود ایستاده بودند. باگر با رسیدن به دوران جوانی، مسیر جست‌وجوی هویت میهن‌دوستانه خود را آغاز کرد. مهم‌ترین پرسش او این بود که چگونه می‌تواند به خلق خود خدمت کند. او از نزدیک مبارزات خلق کورد در بانه را دنبال و بررسی می‌کرد. در همین دوران، با مطالعه و آشنایی‌هایی که از طریق رسانه‌ها برایش فراهم شده بود، پس از جست‌وجویی عمیق، به صفوف گریلا روی آورد. شهید باگر از همان زمان در خانه به مطالعه کتاب‌های رهبر آپو پرداخت و از اندیشه و تفکر او تأثیر پذیرفت. او صرفاً به‌عنوان یک سرباز و برای جنگیدن به صفوف گریلا نپیوست؛ بلکه با درک ایدئولوژیک و بر اساس تفاوت‌هایی که میان جنبش آپویی و احزاب دیگر مشاهده کرده بود، این مسیر را انتخاب کرد.

او نخستین نبرد خود را در عرصه ذهن و اندیشه، علیه اشغالگری و واپس‌گرایی آغاز کرده بود. اگرچه از نزدیک جنبش‌های دیگر روژهلات را نیز بررسی کرده بود، اما تفاوت‌هایی که در پ.ک.ک مشاهده کرده بود، برایش تعیین‌کننده شد. در سال ۲۰۰۸، گریلا به‌تدریج در جنگل‌های بانه و مریوان علیه دولت اشغالگر ایران مبارزه می‌کرد. هم‌زمان، سال ۲۰۰۸ سال پیروزی گریلا در برابر دولت اشغالگر ترکیه نیز بود؛ پیروزی‌ای که در جریان عملیات زاپ به دست آمده بود. این رویدادها بر شمار زیادی از جوانان روژهلات تأثیر گذاشت و آنان را به مبارزه برای آزادی کوردستان، به پیشاهنگی پ.ک.ک، پیوند داد.

شهید باگر بیش از هر چیز از زندگی و مناسبات رفاقتی در میان گریلاهای پ.ک.ک تأثیر پذیرفته بود و تلاش می‌کرد خود را با زندگی گریلایی هماهنگ سازد. او بر این باور بود که برای تبدیل اندیشه و ایدئولوژی به عمل، باید مبارزه‌ای بی‌وقفه و فداکاری لازم را پیشه کرد. از دیدگاه او، گریلایی‌بودن در کوردستان، بنیان مبارزه برای آزادی خلق کورد بود. بر همین اساس، در چندین دوره آموزش سازمانی شرکت کرد و تلاش داشت خود را برای مراحل جدید مبارزه آماده سازد.

شهید باگر با محور قراردادن آزادی زن، در این زمینه به تعمق پرداخت و کوشید به رفیقی راستین در مناسبات خود با زنان تبدیل شود. او می‌خواست بر مبنای پارادایم نوین، پاسخ‌گوی انقلابی باشد که آزادی زن را بنیان آزادی کورد و کوردستان قرار داده است. او به‌خوبی می‌دانست که آزادی کوردستان با آزادی بشریت پیوندی بنیادین دارد؛ چراکه نخستین جوامع انسانی در این جغرافیا شکل گرفته‌اند، بنیان‌های زندگی در زاگرس پی‌ریزی شده و نخستین انقلاب‌ها با پیشاهنگی زن ـ مادر از همین سرزمین آغاز شده‌اند. از همین‌رو، باور داشت که برای دستیابی به زندگی آزاد، امروز نیز انقلابی بر مبنای آزادی زن ضرورت دارد.

شهید باگر تا واپسین روزهای زندگی، بر مبنای اندیشه و تفکر آزادی زیست و مبارزه کرد. در هر مکانی که حضور داشت، با تلاش و شور و اشتیاقی که از نخستین گام‌های ورودش به صفوف گریلا با خود آورده بود، به مبارزه ادامه داد و جایگاهی ماندگار در دل رفقایش به دست آورد.

پس از پایان دوره آموزش نظامی، راهی بهدینان شد و از آنجا به منطقه گِلی‌تَیار رفت و در فعالیت‌های آن منطقه مشارکت کرد. او در منطقه زاپ، در سال‌های ۲۰۱۱ و ۲۰۱۲ در کارزارهای گریلا شرکت داشت. سپس به شمال کوردستان رفت و با عبور از مرزهای مصنوعی، در منطقه گَور و اسەندەرە به فعالیت و مبارزه پرداخت. شهید باگر در شمال کوردستان، با فعالیت، مبارزه و روحیه قهرمانانه خود، صدها خاطره در دل و ذهن مردم آن منطقه بر جای گذاشت و به فرزند تک‌تک مادران شمال کوردستان تبدیل شد.

او تا سال ۲۰۱۳ در آنجا ماند و سپس برای شرکت در دوره آموزش گریلای مدرن، به مناطق دفاع از خلق بازگشت. تا سال ۲۰۱۴ در آن مناطق حضور داشت و پس از پایان دوره آموزشی، بار دیگر راهی شمال کوردستان شد و به آمد، پایتخت مقاومت، رفت.

شهید باگر به‌خوبی می‌دانست که آزادی کوردستان در هر چهار بخش آن به یکدیگر پیوند خورده است؛ از همین‌رو، شمال کوردستان را برای ادامه مبارزه خود برگزید. او بر این باور بود که با انقلاب روژآوا، زمان انقلاب روژهلات نیز فرا رسیده است و باید برای آن آمادگی لازم فراهم شود. بر همین اساس، تمام نیرو و توان خود را به کار گرفت تا بتواند مبارزاتش در شمال کوردستان را به تجربه‌ای تبدیل کند که در زمان مناسب در خدمت انقلاب روژهلات قرار گیرد؛ همان‌گونه که سمکو سرهلدان، فرمانده نامدار جنگ جاسوسان، مبارزه خود را تا دریای سیاه گسترش داده بود.

شهید باگر در واپسین گام‌های مسیر مبارزاتی خود برای آزادی خلق کورد و کوردستان، در شهر آمد، پایتخت مقاومت، قلب سرشار از شور و اشتیاقش از تپش بازایستاد و به کاروان شهیدان راه آزادی پیوست؛ او میهمان خلق آمد شد.

در اینجا، به مناسبت شهادت همرزم و رفیقمان نادر عزیزی، معروف به «باگر آربابا»، مراتب تسلیت و همدردی خود را به خانواده محترم عزیزی، مردم میهن‌دوست بانه، خلق میهن‌دوست کوردستان و تمامی آزادی‌خواهان ابراز می‌داریم.