✍ بیستون مختاری
در تاریخ سرزمین‌مان کوردسـتان، شـهید نه صرفا یک نام خاطره‌انگیز از لحظه‌های زیبا زیستن بلکە تماما آفرینندەی زندگی‌سـت، زیرا دشمنان این دیار، فرصت یک دم آسوده زیستن به آن نداده‌اند و خلق کورد نیز در مقابل، برای ارج نهادن به ماهیت زندگی، مبارزه، مقاومت، شهادت و پیروزی را برای خود به یک فلسفه تبدیل نمودە و شهید در این فلسفه همواره بلندترین فریاد بوده و می‌باشد.
تاریخ، جریان سیالی‌ست کە سرچشمە در ارادەها داشتە و نگارندەی تاریخ آزادی خلق کورد نیز شهدا هستند.
شهید نه افول و خاموشی جان بلکه تبلور حقیقـت اسـت؛ همان حقیقتی که با تداوم حیات جامعـه همچنـان زیستنی و ماندگار است.
خلق کورد پس از ظلم‌های فراوان از سوی اشغالگران چارەای جز مقاومــت و گسترش سطح مبارزه علیه فاشیستهای منطقەای و جهانی نداشتە و برای دستیابی به آزادی بدون شک آفریننـدگان مقاومت امروزە همانا شهیدان هستند. بە همین سبب جنبش آزادیخواهی کوردسـتان با فکر و فلسفە رهبرآپـــــو و ایدئولوژی مانیفست آزادی، تاریخ مقاومت و پیروزی را اینچنین مکتوب کردە است.
مبارزان راە آزادی و برابری برای احقاق حقوق مشروع خود از جان مایە گذاشتە و در پی متحقق نمودن جامعەای آزاد و دموکراتیک بودە و هستند. شخصیت والای شهیدان و مبارزات آنها سرلوحە و امید بە آیندە در این سرزمین اسـت.
شهیدان قهرمان با مبارزەی خود اثبات کردند کە سرکوب، بی‌عدالتی و جنسیت‌گرایی اگر در جامعەای حاکم باشـد، آن جامعە ناسالم بـودە و اقشار آن جامعە به‌خصوص زنان، جوانان و کارگران حتی از حقوق ابتدایی خود نیز برخوردار نیستند؛ و تا زمانی کە این ظلم و بی‌عدالتی در جامعە وجود داشتە باشد، مقاومت و مبارزە همچنان ادامە خواهد داشت.
شهید و شهادت در باورداشتها و فرهنگ‌های مختلف، جایگاهی ارزشمند دارند و در فرهنگ آپوئیسـتی نیز به‌تبع جایگاهی به‌مراتب ویژه‌تر دارند.
اگر شهید نمی‌بود، سرافرازی خلق‌های ستمدیدەای نظیر کورد نیز ممکن نبود.
همواره شهیدی در تاریخ این خلق بسان اخگری در دل شب درخشیدن آغازیده، تا شبح ترسناک بردگی را بتاراند.
شهادت در فلسفەی ما همواره بزرگترین فریاد بوده تا استواری قدم‌ها را برای آن آرمان اثبات کند.
ماحصل این پایداری، رقم زدن تاریخی شگرف و تازه است.
در این تاریخ نوین، شهید گواهی (شهادت) می‌دهد که در جامعه‌ای که با خلاء معنا و حقیقت روبرو است با ایثار و مبارزه، تن- جان خویش، دگرباره زیست انسان را می‌توان معنادهی و بازتعریف نمود. در عصر مدرنیته‌ی سرمایه‌داری یا دوران تعالی تن و تنانگی چه نیک و زیباست فدا کردن تنی که جان را در بند ابتذال نگاه داشته است (همانند قفس آهنی پوپر) و شهید کسی است که می‌بیند و می‌داند باید فدایی جامعه و خلق خود شود تا شهادت دهد که این از جان‌گذشتگی راه حقیقت و آزادی را برای جامعه نمایان و روشن می‌نماید.
شهید، کلمه و یا قهرمانی دست‌نیافتنی و متافیزیکی نیست که فرای باورها و قدرت انسانی و اجتماعی است. شهید، انسانی انقلابی، جستجوگر، تحول‌خواه، تسلیم‌ناپذیر و عدالت‌خواه که به مرتبه‌ی خودآگاهی دست یافته است. در حقیقت انسانی که به مرتبه‌ی سوژه‌گی برسد، در راه رسیدن به اهداف والای انسانی و پیشرفت آن از هیچ هزینه‌ای واهمه ندارد. انسان آگاه و سوژه شده به این نکته واقف است که برساخت جامعه‌ی انسانی برابر که هم تن و هم جان در تعادل و آرامش باشند و تضادهای طبقاتی، جنسیتی و نژادی وجود نداشته باشد، موضوعی حیاتی و ضروری است. ضرورت آن به این دلیل است که نه طبیعت و نه انسان و نه اجتماعات انسانی و حیوانی توان تحمل استثمار و بهره‌کشی وحشیانه و به دور از خرد موجود را ندارند. انسانی که این موضوع را درک نماید راهی جز مقابله، مقاومت و انقلاب نمودن در برابر سیستم ضدانسانی موجود را ندارد؛ البته استثناهایی هم وجود دارند کسانی که تنها در وادی سخن اقدام به محکوم کردن شرایط زیستی فاجعه‌بار موجود هستند. این اشخاص حرافانی بیش نیستند که جز غرولند کردن توان هیچ کاری ندارند. انسان سوژه شده هم در عرصه‌ی فکری- ذهنی و هم در حوزه‌ی عملی- اجرایی به‌صورت هم‌راستا و همسو و همپوشان عمل می‌کند. چنین انسانی نمود بارز توامانی فکر و عمل( پراکسیس) است. رسیدن به مرتبه‌ی سوژه‌گی سخت و پرهزینه است. دلیل هزینه بالای آن در جنگ و ستیزی است که رژیم‌های سرمایه‌داری ضدانسانی در جهان با جوامع و انسان‌های سوژه شده دارند، نهفته است.
جان کلام اینکە نام و راه شهیدانمان سرود فتح فرداها و نغمەی آوازهای کودکان کوردستان هموارە خواهد ماند تا جاودانەی تاریخ….