فـؤاد بـریتـان عضو شورای رهبری حزب حیات آزاد کوردستان (پـژاک):
شاید زمان آن رسیده باشد که یک حقیقت ساده را دوباره به یاد بیاوریم: هر عقبنشینی از میدان جنگ، شکست نیست و هر ماندن در جنگ، پیروزی نیست.
ملتها برای همیشه با اسلحه زندگی نمیکنند؛ ملتها میجنگند تا روزی بتوانند حقوق خود را در قانون، سیاست و زندگی روزمره تثبیت کنند. اگر امروز در ترکیه و روژاوا مسیری از جنگ و تقابل به سوی گفتوگو، صلح و ادغام سیاسی در حال شکلگیری است، نباید آن را با سادهترین واژهها «خیانت» یا «تسلیم» نامید. باید پرسید: هدف چه بود و امروز کدام راه میتواند ما را به آن هدف نزدیکتر کند؟
اگر هدف، حفظ هویت کردی بود؛ زبان، فرهنگ، کرامت، آزادی و حقوق سیاسی یک ملت بود، پس انتقال این خواستهها از سنگر به میز مذاکره الزاماً از دست دادن آرمان نیست؛ شاید تبدیل آرمان به چیزی باشد که بتوان آن را در قانون و نهادهای سیاسی ماندگار کرد.
در روژاوا نیز پایان مأموریت «قسد» بهعنوان یک نیروی نظامی مستقل را نمیتوان فقط با واژه «پایان» توضیح داد. آنچه اهمیت دارد این است که دستاوردهای سالهای گذشته چگونه به حقوق سیاسی، فرهنگی و اجتماعی پایدار تبدیل شوند. حتی در گزارشهای اخیر، در کنار امید به ثبات و آشتی، بر ضرورت تضمین حقوق کردها و حل مسائل باقیمانده تأکید شده است.
صلح، چک سفیدامضا نیست؛ صلح یک انتخاب شجاعانه است که باید با هوشیاری، مطالبهگری و تضمین حقوق همراه باشد.
و شاید مهمترین پرسش امروز همین باشد:
اگر دیروز اسلحه وسیلهای برای رساندن صدای یک ملت بود، چرا امروز سیاست نتواند همان صدا را بلندتر، گستردهتر و ماندگارتر به گوش جهان برساند؟
هیچ ملتی نباید اسیر گذشته خود بماند.
نسلهای آینده به تعداد جنگهایی که ادامه دادیم افتخار نخواهند کرد؛ به حقوقی که توانستیم بدون ریختن خون بیشتر به دست آوریم افتخار خواهند کرد.
صلح به معنای فراموش کردن گذشته نیست؛ یعنی اجازه ندهیم گذشته، آینده ما را گروگان بگیرد.
امروز شاید آغاز فصل تازهای باشد؛ فصلی که در آن قدرت کردها فقط در تفنگ نیست، بلکه در سیاست، اتحاد، آگاهی، فرهنگ، دیپلماسی و توانایی تبدیل دستاوردهای تاریخی به حقوق ماندگار است.
پس پیش از آنکه به یک روند تازه برچسب «خیانت» بزنیم، یک لحظه مکث کنیم و بپرسیم:
آیا ممکن است چیزی که از دور شبیه عقبنشینی دیده میشود، در واقع عبور از یک شکل قدیمی مبارزه به شکل مؤثرتر و ماندگارتر آن باشد؟
شاید تاریخ از ما نمیخواهد همیشه بجنگیم؛
شاید از ما میخواهد بدانیم چه زمانی باید از جنگ عبور کنیم تا پیروزی را در شکل دیگری بسازیم.