ماکو تنها نامی بر نقشه نیست؛ سرزمینی است با پیشینه‌ای دیرپا، با مردمانی سخت‌کوش و با پیوندهایی عمیق میان خانواده، زبان و هویت. در این دیار، عشیره‌ی کهن جلالی نیز ریشه دارد؛ عشیره‌ای که تاریخ و خاطراتش با فرازونشیب‌های زندگی مردم منطقه درآمیخته است.
در دامان همین شهر، در خانواده‌ای از عشیره‌ی جلالی، کودکی چشم به جهان گشود که بعدها با نام رسول فردوسی (عگید) شناخته شد؛ جوانی که سرگذشتش از کوچه‌های ماکو آغاز شد و تا کوهستان‌های دوردست امتداد یافت.
رسول فردوسی با نام سازمانی عگید در محیطی پرورش یافت که فرهنگ کوردی، زبان مادری و احترام به ریشه‌های خانوادگی در آن جایگاهی ویژه داشت. از کودکی با روایت‌های مردمش، دشواری‌های زندگی و اهمیت پاسداشت هویت آشنا شد. همین پیوند عمیق با زادگاه، در شکل‌گیری شخصیت و نگاه او به جهان نقشی ماندگار داشت.
با آغاز دوران مدرسه، پرسش‌هایی تازه در ذهنش شکل گرفت. او در محیط آموزشی با محدودیت‌هایی در استفاده از زبان مادری روبه‌رو شد؛ تجربه‌ای که برایش فاصله‌ی میان زبان خانه و زبان آموزش رسمی را آشکار ساخت. این تفاوت، به‌تدریج او را به تأمل درباره‌ی هویت، فرهنگ و جایگاه زبان کوردی در زندگی اجتماعی کشاند.
اما دشواری‌ها نتوانستند اشتیاق او به آموختن را کم‌رنگ کنند. عگید دانش‌آموزی پرتلاش و موفق بود؛ جوانی که با پشتکار، راه تحصیل را ادامه داد و سرانجام در رشته‌ی مهندسی برق دانشگاه تبریز پذیرفته شد.
ورود به دانشگاه، افق تازه‌ای پیش روی او گشود. در کنار درس‌های تخصصی، پرسش‌های اجتماعی و سیاسی نیز در ذهنش گسترده‌تر شدند. او با جوانان کوردی که دغدغه‌های مشابهی داشتند ارتباط برقرار کرد، تحولات کوردستان را دنبال نمود و به مطالعه‌ی آثار و دفاعیات رهبر آپو پرداخت.
این مطالعات، به روایت زندگی‌نامه‌اش، در شکل‌گیری دیدگاه سیاسی او تأثیری عمیق داشتند. عگید بیش از گذشته درباره‌ی تاریخ جامعه‌ی خود، سرنوشت مردمش و نسبت میان دانش، مسئولیت فردی و انتخاب‌های سیاسی می‌اندیشید. در همان سال‌ها، اخبار درگیری‌ها و جان‌باختن اعضای جنبش آپویی نیز بر نگاه و تصمیم‌های او اثر گذاشت.
عگید در برابر انتخابی سرنوشت‌ساز قرار گرفته بود؛ از یک‌سو آینده‌ای حرفه‌ای که سال‌ها برای رسیدن به آن تلاش کرده بود و از سوی دیگر، مسیری سیاسی که به آن باور پیدا کرده بود. او پس از پایان تحصیلات دانشگاهی، راه دوم را برگزید. در سال ۲۰۱۸، عگید به صفوف گریلاهای آزادی کوردستان پیوست و نام عگید را به یاد شهید معصوم کورکماز برای خود انتخاب کرد. این نام برای او پیوندی نمادین با تاریخی بود که در سال‌های جوانی درباره‌ی آن مطالعه کرده و از آن تأثیر پذیرفته بود.
سپس راهی مناطق حفاظتی مدیا شد و در دوره‌ی آموزش پایه شرکت کرد. زندگی تازه، با فضای دانشگاه و روزگار گذشته‌اش تفاوت‌های فراوان داشت. او اکنون در محیطی کوهستانی و جمعی، با مسئولیت‌ها، دشواری‌ها و تجربه‌هایی متفاوت روبه‌رو بود. عگید با همان پشتکاری که در سال‌های تحصیل از خود نشان داده بود، به آموزش پرداخت. در کنار آموزش‌های نظامی، مطالعه‌ی مباحث فکری و سیاسی را ادامه داد و می‌کوشید آموخته‌هایش را با تجربه‌های تازه پیوند دهد.
پس از پایان دوره‌ی آموزشی، به منطقه‌ی خاکورک رفت و در فعالیت‌های عملی جنبش مشارکت کرد. در آنجا، زندگی روزانه‌ی او با دشواری‌های محیط کوهستان، مسئولیت‌های مشترک و روابط نزدیک با همراهانش گره خورد.
آنچه در روایت رفقایش از شخصیت عگید برجسته است، تنها پیشینه‌ی دانشگاهی او نیست؛ بلکه فروتنی، سخت‌کوشی و علاقه‌اش به یادگیری و انتقال دانسته‌هاست. او کتاب‌ها و نوشته‌هایی را که مطالعه می‌کرد با دیگران در میان می‌گذاشت و به‌ویژه در همراهی با اعضای تازه‌وارد، برای گفت‌وگو و آموزش وقت می‌گذاشت. جوانی که روزگاری در کلاس‌های مهندسی برق دانشگاه تبریز درس می‌خواند، اکنون در کوهستان، در میان جمعی دیگر، همچنان به مطالعه و آموختن ادامه می‌داد؛ گویی جست‌وجوی دانش، با وجود دگرگونی مسیر زندگی‌اش، هرگز از او جدا نشده بود.
در خاکورک، عگید در دوره‌ای حضور داشت که درگیری‌های نظامی شدت گرفته بود. بنا بر متن زندگی‌نامه‌اش، او در چندین عملیات شرکت کرد و مسئولیت‌هایی را در جریان این درگیری‌ها بر عهده گرفت. با این‌همه، در خاطرات همراهانش، چهره‌ی انسانی او نیز جایگاهی پررنگ دارد: جوانی ساده و بی‌تکلف که از مسئولیت نمی‌گریخت، در روابطش صمیمی بود و برای دیگران احترام قائل می‌شد. کسانی که با او زندگی کرده بودند، از تلاش پیوسته، علاقه به مطالعه و روحیه‌ی همکاری‌اش یاد کرده‌اند.
حضور عگید در صفوف جنبش چندان طولانی نبود. فاصله‌ی میان پیوستنش در سال ۲۰۱۸ تا پایان زندگی‌اش در بهار ۲۰۱۹، کمتر از آن بود که بسیاری از آرزوها و برنامه‌هایش فرصت تحقق پیدا کنند.
عگید، روایت سال‌های تلاش برای آموختن باقی ماند؛ روایت جوانی که در برابر دشواری‌ها از تحصیل دست نکشید، به زبان و فرهنگ مادری‌اش دلبسته بود و سرانجام بر پایه‌ی باورهای سیاسی خود، مسیری متفاوت را انتخاب کرد. و در پس همه‌ی این خاطرات، نام ماکو همچنان می‌درخشد. او از ماکو برخاست؛ با زبان مادری‌اش بالید، با دانش راه خود را جست و با انتخاب‌هایش سرنوشت خویش را رقم زد.
یادش گرامی؛ با احترام و همدردی با خانواده‌ی فردوسی، مردم ماکو و همه‌ی کسانی که خاطره‌اش را عزیز می‌دارند.
آنجا که کوه‌ها سر به آسمان می‌سایند و صخره‌های سترگ، سیمای سرزمین را شکل می‌دهند، شهری در آغوش تاریخ ایستاده است؛ ماکو، دیاری در شمال‌غرب کوردستان، در گذرگاه مرزها و فرهنگ‌ها؛ شهری که کوهستان، همسایه‌ی دیرینه‌ی آن است و خاطره‌ی نسل‌های گذشته در کوچه‌ها و دامنه‌هایش جاری است.
ماکو تنها نامی بر نقشه نیست؛ سرزمینی است با پیشینه‌ای دیرپا، با مردمانی سخت‌کوش و با پیوندهایی عمیق میان خانواده، زبان و هویت. در این دیار، عشیره‌ی کهن جلالی نیز ریشه دارد؛ عشیره‌ای که تاریخ و خاطراتش با فرازونشیب‌های زندگی مردم منطقه درآمیخته است.
در دامان همین شهر، در خانواده‌ای از عشیره‌ی جلالی، کودکی چشم به جهان گشود که بعدها با نام رسول فردوسی (عگید) شناخته شد؛ جوانی که سرگذشتش از کوچه‌های ماکو آغاز شد و تا کوهستان‌های دوردست امتداد یافت.
رسول فردوسی با نام سازمانی عگید در محیطی پرورش یافت که فرهنگ کوردی، زبان مادری و احترام به ریشه‌های خانوادگی در آن جایگاهی ویژه داشت. از کودکی با روایت‌های مردمش، دشواری‌های زندگی و اهمیت پاسداشت هویت آشنا شد. همین پیوند عمیق با زادگاه، در شکل‌گیری شخصیت و نگاه او به جهان نقشی ماندگار داشت.
با آغاز دوران مدرسه، پرسش‌هایی تازه در ذهنش شکل گرفت. او در محیط آموزشی با محدودیت‌هایی در استفاده از زبان مادری روبه‌رو شد؛ تجربه‌ای که برایش فاصله‌ی میان زبان خانه و زبان آموزش رسمی را آشکار ساخت. این تفاوت، به‌تدریج او را به تأمل درباره‌ی هویت، فرهنگ و جایگاه زبان کوردی در زندگی اجتماعی کشاند.
اما دشواری‌ها نتوانستند اشتیاق او به آموختن را کم‌رنگ کنند. عگید دانش‌آموزی پرتلاش و موفق بود؛ جوانی که با پشتکار، راه تحصیل را ادامه داد و سرانجام در رشته‌ی مهندسی برق دانشگاه تبریز پذیرفته شد.
ورود به دانشگاه، افق تازه‌ای پیش روی او گشود. در کنار درس‌های تخصصی، پرسش‌های اجتماعی و سیاسی نیز در ذهنش گسترده‌تر شدند. او با جوانان کوردی که دغدغه‌های مشابهی داشتند ارتباط برقرار کرد، تحولات کوردستان را دنبال نمود و به مطالعه‌ی آثار و دفاعیات رهبر آپو پرداخت.
این مطالعات، به روایت زندگی‌نامه‌اش، در شکل‌گیری دیدگاه سیاسی او تأثیری عمیق داشتند. عگید بیش از گذشته درباره‌ی تاریخ جامعه‌ی خود، سرنوشت مردمش و نسبت میان دانش، مسئولیت فردی و انتخاب‌های سیاسی می‌اندیشید. در همان سال‌ها، اخبار درگیری‌ها و جان‌باختن اعضای جنبش آپویی نیز بر نگاه و تصمیم‌های او اثر گذاشت.
عگید در برابر انتخابی سرنوشت‌ساز قرار گرفته بود؛ از یک‌سو آینده‌ای حرفه‌ای که سال‌ها برای رسیدن به آن تلاش کرده بود و از سوی دیگر، مسیری سیاسی که به آن باور پیدا کرده بود. او پس از پایان تحصیلات دانشگاهی، راه دوم را برگزید. در سال ۲۰۱۸، عگید به صفوف گریلاهای آزادی کوردستان پیوست و نام عگید را به یاد شهید معصوم کورکماز برای خود انتخاب کرد. این نام برای او پیوندی نمادین با تاریخی بود که در سال‌های جوانی درباره‌ی آن مطالعه کرده و از آن تأثیر پذیرفته بود.
سپس راهی مناطق حفاظتی مدیا شد و در دوره‌ی آموزش پایه شرکت کرد. زندگی تازه، با فضای دانشگاه و روزگار گذشته‌اش تفاوت‌های فراوان داشت. او اکنون در محیطی کوهستانی و جمعی، با مسئولیت‌ها، دشواری‌ها و تجربه‌هایی متفاوت روبه‌رو بود. عگید با همان پشتکاری که در سال‌های تحصیل از خود نشان داده بود، به آموزش پرداخت. در کنار آموزش‌های نظامی، مطالعه‌ی مباحث فکری و سیاسی را ادامه داد و می‌کوشید آموخته‌هایش را با تجربه‌های تازه پیوند دهد.
پس از پایان دوره‌ی آموزشی، به منطقه‌ی خاکورک رفت و در فعالیت‌های عملی جنبش مشارکت کرد. در آنجا، زندگی روزانه‌ی او با دشواری‌های محیط کوهستان، مسئولیت‌های مشترک و روابط نزدیک با همراهانش گره خورد.
آنچه در روایت رفقایش از شخصیت عگید برجسته است، تنها پیشینه‌ی دانشگاهی او نیست؛ بلکه فروتنی، سخت‌کوشی و علاقه‌اش به یادگیری و انتقال دانسته‌هاست. او کتاب‌ها و نوشته‌هایی را که مطالعه می‌کرد با دیگران در میان می‌گذاشت و به‌ویژه در همراهی با اعضای تازه‌وارد، برای گفت‌وگو و آموزش وقت می‌گذاشت. جوانی که روزگاری در کلاس‌های مهندسی برق دانشگاه تبریز درس می‌خواند، اکنون در کوهستان، در میان جمعی دیگر، همچنان به مطالعه و آموختن ادامه می‌داد؛ گویی جست‌وجوی دانش، با وجود دگرگونی مسیر زندگی‌اش، هرگز از او جدا نشده بود.
در خاکورک، عگید در دوره‌ای حضور داشت که درگیری‌های نظامی شدت گرفته بود. بنا بر متن زندگی‌نامه‌اش، او در چندین عملیات شرکت کرد و مسئولیت‌هایی را در جریان این درگیری‌ها بر عهده گرفت. با این‌همه، در خاطرات همراهانش، چهره‌ی انسانی او نیز جایگاهی پررنگ دارد: جوانی ساده و بی‌تکلف که از مسئولیت نمی‌گریخت، در روابطش صمیمی بود و برای دیگران احترام قائل می‌شد. کسانی که با او زندگی کرده بودند، از تلاش پیوسته، علاقه به مطالعه و روحیه‌ی همکاری‌اش یاد کرده‌اند.
حضور عگید در صفوف جنبش چندان طولانی نبود. فاصله‌ی میان پیوستنش در سال ۲۰۱۸ تا پایان زندگی‌اش در بهار ۲۰۱۹، کمتر از آن بود که بسیاری از آرزوها و برنامه‌هایش فرصت تحقق پیدا کنند.
عگید، روایت سال‌های تلاش برای آموختن باقی ماند؛ روایت جوانی که در برابر دشواری‌ها از تحصیل دست نکشید، به زبان و فرهنگ مادری‌اش دلبسته بود و سرانجام بر پایه‌ی باورهای سیاسی خود، مسیری متفاوت را انتخاب کرد. و در پس همه‌ی این خاطرات، نام ماکو همچنان می‌درخشد. او از ماکو برخاست؛ با زبان مادری‌اش بالید، با دانش راه خود را جست و با انتخاب‌هایش سرنوشت خویش را رقم زد.
یادش گرامی؛ با احترام و همدردی با خانواده‌ی فردوسی، مردم ماکو و همه‌ی کسانی که خاطره‌اش را عزیز می‌دارند.
نام سازمانی: عگید زردشت
نام و نام خانوادگی: رسول فردوسی
تاریخ و محل تولد: ۱۹۹۱ / ماکو
نام مادر: جواهر احمدی
نام پدر: حسن فردوسی
تاریخ و محل پیوستن: ۲۰۱۸ / قندیل
