فشارها و سیاست‌های سرکوبگرانه دولت استعمارگر ترکیه، خانواده‌های بسیاری از کردها را از سرزمین مادری‌شان جدا کرده و به کوچ اجباری به مناطق دیگر وادار ساخته است. این کوچ‌ها و تبعیدها نه‌تنها نتوانسته‌اند اراده این خانواده‌ها را درهم بشکنند، بلکه در بسیاری موارد آگاهی ملی و مبارزاتی را در آنان عمیق‌تر کرده و پیوندشان با مبارزه آزادی‌خواهانه را استوارتر ساخته‌اند. خانواده‌هایی که ناچار شدند از منطقه سرحد به ماکو کوچ کنند، حتی در سرزمین تازه نیز فرهنگ مقاومت و ارزش‌های خود را زنده نگه داشتند و از پیوستن فرزندانشان به صفوف مبارزه حمایت کردند. آنان رنج جدایی از میهن را به اراده‌ای برای مبارزه و جست‌وجوی آزادی تبدیل کردند و بدین‌سان، خط مقاومت را از نسلی به نسل دیگر انتقال دادند.
رفیقمان تامارا گَوَر (کامیله اَروین) در شهر ماکو، در شرق کردستان، دیده به جهان گشود. خانواده‌اش اصالتاً اهل منطقه سرحد باکور کردستان بود و در نتیجه فشارهای دولت ترکیه ناچار به کوچ به ماکو شده بود. این کوچ اجباری نه‌تنها پیوند خانواده با ریشه‌ها و هویت خویش را از میان نبرد، بلکه آگاهی ملی و مبارزاتی را در میان اعضای آن عمیق‌تر ساخت. تامارا در خانواده‌ای میهن‌دوست پرورش یافت و با تأثیرپذیری از تربیت و منش خانواده‌اش، پیوندی استوار با ریشه‌های خود برقرار کرد. او در خانواده‌ای از عشیره کهن جلالی بزرگ شد و ارزش‌های اجتماعی و فرهنگ مقاومت جامعه کرد را درونی ساخت. میراث مبارزاتی‌ای که خانواده‌اش از سرحد با خود آورده بود، در ماکو نیز زنده ماند و در شخصیت تامارا جلوه یافت. روایت‌ها و داستان‌هایی که از گذشته می‌شنید و رنج‌هایی که خانواده‌اش از سر گذرانده بود، در حافظه او جای گرفت و بنیان شخصیت مبارزاتی و اراده استوارش را در سال‌های بعد شکل داد.
رفیق تامارا، همچون بسیاری از فرزندان کرد، از سنین کودکی با مبارزه آزادی‌خواهانه مردممان آشنا شد و در جریان زندگی روستایی فرصت یافت گریلاها را از نزدیک ببیند. او پنج سال در مدارس نظام جمهوری اسلامی درس خواند و در این دوره به‌خوبی دریافت که نظام حاکم می‌کوشد مردم کرد را از چرخه انکار و آسیمیلاسیون عبور دهد و هویت آنان را از میان ببرد. رفیقمان تناقض‌ها و فشارهایی را که از ناتوانی در سخن‌گفتن به زبان مادری‌اش ناشی می‌شد، عمیقاً احساس می‌کرد. با وجود سیاست‌های سرکوبگرانه رژیم، پاسداری از ارزش‌های اصیل و هویت فرهنگی خود را در مرکز توجه قرار داد و در برابر تلاش‌های نظام برای بیگانه‌ساختن مردم از خویشتن، موضعی آگاهانه داشت.
رفیق تامارا همواره روز پیوستن به صفوف گریلا را در خیال می‌پروراند. او به‌ویژه از زنانی که در صفوف مبارزه با آنان روبه‌رو می‌شد، تحت تاثیر قرار می‌گرفت و نسبت به جنبشمان احساس دلبستگی عمیقی داشت. منش شجاعانه، اراده آزاد و پیشاهنگی زنان گریلا، اشتیاق او را برای پیوستن به مبارزه بیش از پیش تقویت می‌کرد. حضور زنان در صفوف مبارزه و ایستادگی آنان در برابر ذهنیت مردسالار به تامارا نشان داد که پاسخ‌گویی به جست‌وجوهایش و دستیابی به هویت آزاد زن، از مسیر مبارزه و سازمان‌یابی ممکن است.
پیوستن برادرش، رفیق گرامی‌مان گَوَر فیراز، به کاروان شهیدان در سال ۲۰۱۱، نقطه عطفی در زندگی تامارا بود. شهادت برادرش او را به تأملی عمیق درباره معنای زندگی، مبارزه و مسئولیت در برابر آرمان‌های آزادی‌خواهانه واداشت و آگاهی مبارزاتی‌اش را بیش از پیش تقویت کرد. رفیقمان به این درک رسید که تحقق آرمان‌ها و رؤیاهای شهیدان، مستلزم ادامه و گسترش مبارزه آنان است. او مصمم شد راهی را که برادرش در پیش گرفته بود ادامه دهد و دریافت که وفاداری به یاد و آرمان شهیدان، در گرو پیوستن به صفوف مبارزه و به‌دوش‌گرفتن مسئولیت آزادی است. بر همین اساس، در سال ۲۰۱۲ از ماکو به صفوف مبارزه پیوست و سلاح برادر شهیدش را بر دوش گرفت.
این پیوستن، تجلی عزم و پیمان تامارا برای ادامه راه برادر شهیدش و مبارزه در مسیر آزادی مردمش بود. حضور دو فرزند از یک خانواده در صفوف مبارزه، نشان‌دهنده ریشه‌داری فرهنگ مقاومت و آگاهی مبارزاتی در آن خانواده بود. برای تامارا، بر دوش گرفتن سلاح برادر تنها به معنای ادامه یک مسیر فردی نبود؛ بلکه پذیرفتن مسئولیت پاسداری از آرمان‌ها و میراث مبارزاتی شهیدان و برافراشته نگه‌داشتن پرچم آزادی بود.
رفیق تامارا نخستین آموزش‌های گریلا را در منطقه خاکورک گذراند و با جدیت و اشتیاق از این دوره بهره گرفت. آموزش‌ها تحولی مهم در شخصیت او پدید آوردند. او با دقت و توجه فراوان به تحلیل‌های رهبری گوش می‌داد و می‌کوشید با شناخت کاستی‌های خود، گام‌به‌گام بر آن‌ها غلبه کند. یکی از مهم‌ترین جست‌وجوهایش، شناخت این مسئله بود که زن آزاد چگونه باید باشد و چگونه می‌توان هویتی آزاد و مستقل را در زندگی و مبارزه متجلی ساخت. تامارا با تمرکز بر تحلیل پیامدهای مخرب ذهنیت مردسالار در جامعه و به‌ویژه بر زنان، می‌کوشید خود را از بقایای ذهنیت نظام مسلط رها سازد.
او با آموختن مبانی ایدئولوژی آزادی زن، به بازشناسی هویت اصیل خویش پرداخت و نقش‌هایی را که نظام مردسالار برای زن تعیین کرده بود، به‌طور عمیق مورد پرسش قرار داد و نپذیرفت. تامارا با مطالعه و تمرکز بر دفاعیات و تحلیل‌های رهبری، در پی درونی‌ساختن فلسفه آپویی و تبدیل آن به مبنای زندگی و مبارزه خود بود. پس از پایان موفقیت‌آمیز آموزش‌ها، با اراده‌ای استوار گام در مسیر تبدیل‌شدن به مبارزی توانمند از نیروهای یژا استار گذاشت و تلاش کرد مهارت‌ها و توانایی‌های مورد نیاز مبارزه را در خود پرورش دهد.
پس از پایان آموزش، رفیق تامارا به فعالیت‌های عملی در منطقه خاکورک پرداخت و به مدت شش سال با جدیت و تعهد در آنجا مبارزه کرد. او در تمام این سال‌ها مسئولیت‌های خود را با دقت و احساس مسئولیت فراوان به انجام می‌رساند. روحیه سخت‌کوشی، فداکاری و مشارکت فعالش سبب شده بود که از احترام و محبت رفقایش برخوردار باشد. تامارا در این دوره طولانی، همواره در پی ارتقای توانایی‌های نظامی و ایدئولوژیک خود بود و با وفاداری به آرمان‌ها و راه رفقای شهیدش، مسیر مبارزه را ادامه می‌داد.
سپس به منطقه زاپ رفت و در آنجا نیز مسئولیت‌های خود را با شایستگی به انجام رساند. رفیقمان به حضور در کوهستان‌های باشکوه زاپ افتخار می‌کرد و با فراگیری و به‌کارگیری تاکتیک‌های جدید گریلا، توانایی‌های نظامی خود را گسترش داد. پس از یک سال فعالیت عملی در زاپ، پیشنهاد رفتن به مناطق باکور را مطرح کرد. این پیشنهاد بیانگر اشتیاق او برای ادامه مبارزه در مناطقی نزدیک‌تر به مردمش و اراده‌اش برای مقابله مستقیم با دشمن بود.
رفیق تامارا می‌خواست اصول و ارزش‌های آزادی زن را در شخصیت و زندگی خود متجلی سازد و متناسب با رسالت پیشاهنگی نیروهای یژا استار مشارکت کند. در دوره‌ای که حملات اشغالگرانه به مناطق دفاعی میدیا شدت گرفته بود، او پیگیرانه خواهان رفتن به باکور و مقابله با نیروهای دشمن بود. این پافشاری از باور عمیق او به ضرورت به‌دست‌گرفتن ابتکار عمل از سوی گریلاها در برابر حملات دولت استعمارگر ترکیه سرچشمه می‌گرفت. بر همین اساس، در بهار سال ۲۰۲۰ به منطقه بوتان رفت و مبارزه خود را در آنجا ادامه داد.
رفیق تامارا با روحیه زحمت‌کشی، فداکاری و منش پیشاهنگانه‌اش، برای رفقای خود مبارزی نمونه بود. حتی در دشوارترین جبهه‌های مبارزه، با اراده و شجاعت پیشاهنگی می‌کرد و در هر منطقه‌ای که حضور داشت، به رفقایش روحیه و انگیزه می‌بخشید. او در عملیات‌های منطقه بوتان علیه نیروهای اشغالگر دشمن مشارکت فعال داشت و با شجاعت و فداکاری خود برجسته شد. حضور مسئولانه و موضع استوارش در عرصه مبارزه، نشان‌دهنده تعهد عمیق او به آزادی و آرمان‌های جنبش بود.
رفیق تامارا، فرزند خانواده‌ای که ناچار به کوچ از سرحد به ماکو شده بود، با ادامه راهی که برادرش گَوَر فیراز گشوده بود، به میراث شهیدان وفادار ماند. او در مسیر هشت‌ساله جست‌وجو و مبارزه برای آزادی، در خط بریتان و زیلان به نمودی از سازمان‌یابی و اراده ارتش زنان تبدیل گشت. رفیقمان با موضعی روشن در خط آزادی زن و اراده‌ای استوار در مبارزه، سیمای مبارزی پیشاهنگ و نمونه از نیروهای یژا استار را ترسیم کرد. او حتی در دشوارترین مسئولیت‌ها و مأموریت‌ها نیز بدون تردید حضور می‌یافت و با شخصیت فداکار و پیشاهنگ خود، ردپایی ماندگار در صفوف مبارزه بر جای گذاشت. ما، رفقای مبارز او، سوگند می‌خوریم میراث مبارزاتی و ارزش‌هایی را که برایمان به یادگار گذاشت، تا رسیدن به پیروزی ادامه دهیم.
رفیقمان تامارا گَوَر ، در پی حمله دشمن در منطقه بوتان، به کاروان شهیدان پیوست. او همه زندگی خود را وقف آزادی مردمش کرد و مسیر مبارزه آزادی‌خواهانه‌اش را تا واپسین لحظه با اراده‌ای استوار ادامه داد. شهادتش در میان رفقایش آگاهی عمیق‌تری از ضرورت ادامه مبارزه و عزمی راسخ‌تر برای گسترش آن پدید آورد. راه و مبارزه تامارا همچنان در دل زنان گریلا که در کوهستان‌ها به مقاومت ادامه می‌دهند، زنده است و میراث او به بخشی از حافظه مبارزاتی جنبش آزادی‌خواهی تبدیل شده است.
در برابر یاد و خاطره رفیقمان تامارا گَوَر با احترام و سپاس سر فرود می‌آوریم و به‌ویژه به خانواده گرامی او، همچنین به مردم ماکو و تمامی مردم میهن‌دوست کردستان تسلیت می‌گوییم. یاد و خاطره رفیق تامارا گَوَر در مبارزه آزادی‌خواهانه مردممان جاودانه خواهد ماند.
نام سازمانی : تامارا گَوَر
نام و نام خانوادگی: کامیله اروین
تاریخ و محل تولد: ۱۹۹۷ / ماکو
نام مادر: فاطمه
نام پدر: یاسین
تاریخ و محل پیوستن: ۲۰۱۲ / ماکو
