رفیق هیرش ولات (احمد محمدزاده)

در دامان کوه‌های سربه‌فلک‌کشیده‌ی کوردستان، آنجا که صخره‌ها بر فراز دشت‌ها ایستاده‌اند و باد، قصه‌ی نسل‌های گذشته را در کوچه‌ها زمزمه می‌کند، شهری آرمیده است به نام ماکو؛ شهری با سیمای استوار کوهستان، با خاطره‌ی مردمانی سخت‌کوش و با فرهنگی که در گذر روزگار، ریشه‌های خود را حفظ کرده است. در همین دیار، در شرق کوردستان، احمد محمدزاده با نام سازمانی هیرش ولات چشم به جهان گشود؛ فرزندی از خانواده‌ای میهن‌دوست و برخاسته از عشیره‌ی کهن و میهن‌دوست جلالی.

هیرش در خانه‌ای پرورش یافت که مهر زادگاه، حرمت ریشه‌ها و وفاداری به فرهنگ و هویت کوردی در آن جایگاهی ویژه داشت. او پیش از آنکه جهان را از دریچه‌ی کتاب‌های درسی بشناسد، درس‌های نخست زندگی را از خانواده، مردم و دشواری‌های روزگار آموخت. هرگز به مدارس نظام حاکم نرفت، اما زندگی برایش آموزگاری سخت‌گیر بود. از کودکی برای یاری‌رساندن به خانواده به کارهای گوناگون روی آورد و در میان رنج و تلاش، صبوری، مسئولیت‌پذیری و فداکاری را آموخت.

در سال‌های جوانی، سرگذشت رفقایی که در راه آرمان‌هایشان جان باخته بودند، ذهن و دل او را به خود مشغول ساخت. آشنایی با جنبش، مطالعه‌ی نشریات و کمک به رفقا، دریچه‌ی تازه‌ای به روی او گشود. هر تجربه، پرسشی تازه در ذهنش برمی‌انگیخت و هر آگاهی، تصمیمش را جدی‌تر می‌کرد.

اما رویدادی تلخ، مسیر زندگی رفیق هیرش را عمیق‌تر تحت تأثیر قرار داد: شهادت پسرعمویش در ماکو، در جریان رویارویی با نیروهای رژیم ایران. این فقدان، برای او تنها اندوهِ از دست دادن عزیزی نبود؛ حادثه‌ای بود که نگاهش به زندگی و آینده را دگرگون ساخت. یاد پسرعمو در قلبش ماند و به بخشی جدایی‌ناپذیر از انگیزه و تصمیم او تبدیل شد.

سرانجام در سال ۲۰۰۷، از ماکو به صفوف مبارزه‌ی آزادی‌خواهانه‌ی کوردستان پیوست. او زادگاه و خانواده‌اش را پشت سر گذاشت، اما خاطره‌ی کوچه‌های ماکو، ریشه‌های میهن‌دوستی عشیره‌ی جلالی و آموزه‌های خانه‌ی پدری را با خود به کوهستان برد.

دوران آموزش برای هیرش، فصلی تازه از زندگی بود. او می‌کوشید با اندیشه‌های رهبری جنبش، تاریخ پ‌ک‌ک و فلسفه‌ی آپویی آشنایی عمیق‌تری پیدا کند. آموزش‌های فکری و نظامی، زندگی جمعی و پیوندهای رفاقتی، افق‌های تازه‌ای پیش رویش گشودند. با اشتیاق می‌آموخت، با دقت به مسئولیت‌هایش می‌پرداخت و می‌کوشید آنچه را فراگرفته بود در رفتار روزانه‌ی خود بازتاب دهد.

رفیق هیرش در میان رفقایش با آرامش، پختگی، صداقت و صمیمیت شناخته می‌شد. اهل هیاهو نبود؛ حضورش را بیش از سخن، با کردار نشان می‌داد. مسئولیت‌ها را با جدیت بر عهده می‌گرفت و در دشواری‌ها، همراهی قابل‌اعتماد بود. برای او رفاقت تنها هم‌مسیر بودن نبود؛ پیوندی انسانی بود که در اعتماد، همدلی و یاری‌رساندن به دیگران معنا می‌یافت.

اگرچه فرصت حضورش در صفوف جنبش کوتاه بود، همان دوران کوتاه نیز برایش سرشار از تجربه، آموختن و دگرگونی شد. وی با پشتکار و جست‌وجوی شخصی، راه شناخت و آگاهی را در شرایطی متفاوت پیمود. سادگی رفتارش، وفاداری به باورهایش و احترام به همراهانش، تصویری ماندگار از شخصیت او در خاطره‌ی رفقایش بر جای گذاشت.

امروز، هرگاه نام هیرش ولات بر زبان می‌آید، یاد ماکو نیز زنده می‌شود؛ یاد کوه‌های بلند، خانه‌های آشنا، خانواده‌ای که به شهادت فرزندشان افتخار می‌کنند و مردمی که خاطره‌ی فرزندان خویش را در حافظه‌ی جمعی زنده نگاه می‌دارند.

رفیق هیرش ولات (احمد محمدزاده)، فرزند ماکو بود؛ از همان خاک برخاست، با خاطره‌ی همان دیار زیست و نامش به بخشی از روایت زندگی مردمان آن سرزمین بدل شد.

یادش گرامی؛ با احترام و همدردی با خانواده‌ی محمدزاده، مردم ماکو و همه‌ی کسانی که خاطره‌اش را عزیز می‌دارند. یادش به بلندای کوه‌های ماکو استوار و نامش در حافظه‌ی مردمانش جاودان باد.