بیانیه مجلس پژاک
امروز، چهلوهفت سال از یکی از سیاهترین صفحات تاریخ معاصر جمهوری اسلامی ایران بخاطر کشتارجمعی کُردها میگذرد: قتلعام و یورش نظامی گسترده علیه مردم شرق کردستان که در پی فتوای جهاد خمینی در ۲۸ مرداد ۱۳۵۸ آغاز شد و به کشتار، ویرانی روستاها، اعدامهای گروهی و سرکوب خونین انجامید.
جنایت مذکور، نه یک رویداد منفرد، بلکه نقطهعطفی در تداوم سلطه نظام دولتـملت صدساله در ایران و فاشیستیکردن آن علیه خلق کُرد بود. همان منطقی که پیش از انقلاب نیز در قالب سیاستهای تمرکزگرا و انکار هویت کُردی عمل میکرد، پس از بهمن ۱۳۵۷ و مصادره انقلاب مردمی توسط جمهوری اسلامی با ابزار دین و «جهاد» شدت یافت و به به اوج رساندن روند آسیمیلاسیون فرهنگی و نسلکشی فرهنگی و فیزیکی بدل شد. سیاستهایی که هدفشان محو زبان، فرهنگ، تاریخ و حق آزادی کامل کُردها بود و هنوز هم با اشکال گوناگون سرکوب، امنیتیسازی، اعدام، زندان و انکار سیستماتیک ادامه دارد. امروز فراتر از همه اینها، مجلس ایران با تصویب قانونی برای مجازات اعدام علیه همه فعالان مدنی به بهانه واهی کمک به نیروها و قدرتهای خارجی، کشتار مردم و فعالان را با توسل به قانون مشروعیت میبخشد که برای همه ملیتها خطرساز است.
با اینهمه، خلق کُرد در برابر این روند سلطه و قتلعام پابرجا ماند و نیرومندانه به همهپرسی نظام جمهوری اسلامی قاطعانه «نه» گفت. رژیم نیز در برابر این مبارزات خلقی حملات نظامی و کشتارها را آغاز نمود. ابتدا در شهر پاوه دهها تن بدست نیروهای پاسدار رژیم اعدام شدند. تیرباران شمار زیادی از آزادیخواهان و جوانان و روشنفکران در شهرهای شرق کردستان به عمل یومیه پاسداران مبدل شد. به همین دلیل خلقمان به اعتصاب یکماهه در شهر سنندج در محکومیت کشتارگریهای رژیم دست زدند. در این دوران بود که کوچ تاریخی مردم مریوان رخ داد و راهپیمایی طولانی از سنندج و دیگر شهرهای کردستان به سمت مریوان، از نمونههای موضعگیری صریح کُردها علیه کشتارگری نظام جمهوری اسلامی بود. درپی بهتوپبستن شهرها بویژه در سنندج ۲۰۰ و در مهاباد ۲۰ تن در اثنای خیزشهای مردمی قتلعام شدند. در دیگر شهرها از جمله اورمیه صدها تن بدون دادرسی به دارآویخته شدند. سپس قتلعام در روستاهای قارنا و قلاتان تو سط سپاه پاسداران انجام شد. خمینی نیز در پی این کشتارها فتوای جهاد علیه کُردها صادر کرد و نیروهای رژیم از ۲۸ مرداد با حرکت از پاوه و کرماشان بسوی سنندج و اشغال سراسر شرق کردستان، کشتارها و اعدامهای دستهجمعی راه انداختند.
زنان و مردان، جوانان و پیران، در شهرها و روستاهای شرق کردستان، با ایستادگی مدنی، سازماندهی سیاسی خودجوش و حفظ هویت فرهنگی، مقاومت کردند. آنها نه تنها در برابر یورش نظامی ۱۳۵۸، بلکه در دهههای پس از آن نیز، با پرداخت هزینههای سنگین، نشان دادند که ارادهی آزادیخواهی و حق زندگی شرافتمندانه را نمیتوان با فتوا، توپ و تانک یا سیاست آسیمیلاسیون خاموش کرد. این مقاومت، میراث زندهای است که نسلهای بعدی را به ادامه مبارزه برای آزادی، برابری و حق آزادی ملیتها فرامیخواند.
مجلس «حزب حیات آزاد کردستان (پژاک)» ضمن گرامیداشت یاد و خاطره همه قربانیان قتلعام ۲۸ مرداد ۱۳۵۸ و همه کسانی که در راه آزادی خلق کُرد به شهادت رسیدند، فتوای جهاد برای کشتار ۲۸ مرداد ۱۳۵۸ را محکوم و بار دیگر اعلام میکنیم که هیچ قدرتی نمیتواند ارادهی یک خلق را برای زندگی آزاد و برابر نابود کند. امروز دیگر سیاستهای آسمیلاسیون و نسلکشی فرهنگی شکست خورده، راهکارهای نظامی بیهوده گشته و حل دموکراتیک مسئلهکُرد به حیاتیترین مسئله برای تحقق آزادی ملیتها در ایران مبدل گشته است. راهی جز تحقق آزادی و دموکراسی برای ملیتهای تحتستم در ایران وجود ندارد و مبارزات دهها ساله خلقمان امروز در شرق بهثمرنشستن کامل است.
مجلس حزب حیات آزاد کردستان (پژاک)
۱۸ آگوست ۲۰۲۶ برابر با ۲۷ مرداد ۱۴۰۵