بیانیه پژاک
اول ماه می، روز جهانی کارگران، روز تثبیت مبارزات و اوجگیری آن است؛ روزی که یادآور مقاومت انسانی در برابر نظامهایی است که کار را به ابزاری برای بهرهکشی و انسان را به بردهای مدرن تبدیل کردهاند. درحالی به استقبال این روز میرویم که دههها حاکمیت ستمکش جمهوری اسلامی ایران و سرکوبگریهایش مضاعف با جنگ جاری با اسراییل و آمریکا، زندگی و معیشت کارگران را در ورطه فلاکت انداخته است.
کارگران، نیروی اصلی سازنده حیات اجتماعی و اقتصادی هستند. آنها نه تنها چرخهای تولید را به حرکت درمیآورند، بلکه با دستان پینهبسته و ارادهی استوار خود، پایههای واقعی یک جامعه آزاد و دموکراتیک را میسازند. اما در نظامهای انحصارگر و دولتمحور، همین نیروی خلاق و زحمتکش به ابزاری برای انباشت ثروت و قدرت در دست عدهای معدود تبدیل شده است. سیستم سرمایهداری حاکم بر جهان، سیستم استثمار مدرن و بیرحمانه است. روند تباهگر این سیستم امروز وارد فازی از نابرابری سیستماتیزهتر شده که در آن، حتی از ورود هوشمصنوعی به زندگی اجتماعی انسانها، برای ترویج بیکاری و فقر مفرطتر استفاده میکنند که نظیر آن در هیچ دورهای از تاریخ دیده نشده است. در این سیستم، کارگران را از داشتن دانش و مهارت محروم ساخته و از چرخه طبیعی زندگی اخراج میکنند. بیشک چنین جهانی، خطرناکتر خواهد بود.
روز کارگر، روز همبستگی تمامی زحمتکشان است؛ همبستگی کارگران، زنان کارگر، جوانان و همه اقشار تحت ستم. این روز، جشن بردگی و «کارگر شدن» نیست، بلکه جشن مقاومت و تلاش برای رهایی از همه اشکال ستم، استثمار و تبعیض است. نباید اجازه داد که از پدیده «کار» برای طبقاتیترنمودن و نابرابرساختن دهشتناک جامعه استفاده شود. در دنیای امروز، بهرهکشی از نیروی کار، همزمان با نابودی طبیعت پیش میرود. کارگران تنها زمانی میتوانند حافظ واقعی محیط زیست باشند که خود از قید بردگی مدرن رها شده باشند. آزادی کارگر، آزادی طبیعت نیز هست.
ما به ویژه صدای زنان کارگر را بلند میکنیم؛ کسانی که در سایه تبعیض جنسیتی، دوچندان استثمار میشوند و ستمدیدهترین بخش جامعه کارگری هستند. هیچ جامعهای که زنان کارگر آن اینچنین تحقیر و استثمار شوند، نمیتواند ادعای عدالت و آزادی داشته باشد.
در ایران و شرق کردستان، کارگران هر روز با فقر، بیکاری، تورم، سرکوب حقوق صنفی و غارت دسترنج خود توسط قدرتهای حکومتی روبرو هستند. هزاران تجمع اعتراضی کارگری در سالهای اخیر، هم نشاندهنده عمق فاجعه معیشتی است و هم گواه روحیه تسلیمناپذیر زحمتکشان برای احقاق حقوق خود.
امروز، سایه جنگ ویرانگر با اسرائیل و آمریکا بر سر کارگران سنگینی میکند. میلیاردها دلار از دسترنج کارگران به جای نان و زندگی، صرف موشک، پهپاد و ماشین جنگی میشود. میلیونها کارگر بیکار شدهاند. این جنگ، فقر، تورم و بیکاری را بر دوش زحمتکشان سنگینتر کرده و معیشت میلیونها خانواده کارگری را به نابودی میکشاند. لذا کارگران نمیخواهند قربانی ماجراجوییهای نظامی قدرتها شوند؛ آنها خواستار آزادیاند، نه جنگ و گرسنگی. پس تنها راه، گسترش مبارزات پرشکوه مدنی کارگران و اقشار جامعه است.
روز جهانی کارگر، روز تجدید عهد با این مبارزه است. مبارزهای که تنها با سازماندهی گسترده، همبستگی واقعی میان همه اقشار تحت ستم و تداوم مقاومت مدنی و دموکراتیک به نتیجه خواهد رسید. کارگران تنها نیستند. زنان، جوانان و همه کسانی که از ستم، تبعیض و بهرهکشی خسته شدهاند، باید در یک جبهه متحد بایستند تا جامعهای بنا کنند که در آن کار، ابزار رهایی باشد، نه ابزار بردگی؛ جامعهای که در آن انسان و طبیعت هر دو از چنگال ویرانگری نجات یابند.
«حزب حیات آزاد کردستان (پژاک)» روز جهانی کارگر را به عموم کارگران و زحمتکشان کردستان، ایران و جهان و به رهبر آپو و خانوادههای شهدا تبریک میگوید. قطعا همه با هم با اتحاد و همبستگی میتوانیم مبارزات برحق و دمکراتیک و آزادیخواهانه را به اوج برسانیم. از تمامی خلقکُرد، خصوصا کارگران و زحمتکشان، زنان و جوانان، روشنفکران و فعالان دعوت بعمل میآوریم که در روز جهانی کارگر با گسترش مبارزات بیامان خویش، فعالیتهای مبتنی بر «آزادی رهبر آپو و حل مسئله کُرد» را به اوج برسانند. حضور همه کارگران و اقشار جامعه در میادین، تنها راه تحقق آزادی و دمکراسی است. باشد که آزادی طبقه کارگر با آزادی تمامی جامعه تضمین گردد.
همچنین روز ۱ می مصادف است با سالروز شهادت شهدای کمیتهی رسانههای پژاک؛ یاد و خاطرهی این شهدا را گرامی داشته و عهد میبندیم مبارزات آنان که در راه صیانت از تمامی جامعه و در رأس آن اقشار زحمتکش و فرودست جامعه است را به سرمنزل مقصود برسانیم، روحشان شاد، یادشان گرامی باد.
حزب حیات آزاد کردستان (پژاک)
۳۰ آوریل ۲۰۲۶ برابر با ۱۰ اردیبهشت ۱۴۰۵