رفیق نَبَز

شهید نَبَز در دوران کودکی و هم‌زمان با تحصیل در هورامان، با ممنوعیت زبان مادری و طعم تلخ تبعیض مواجه شد؛ تجربه‌ای که به جای انزوا، او را به بازشناسی عمیق‌تر هویت خویش سوق داد. او در کنار آموزش، در امور معیشتی نیز یاور و پناه خانواده بود.
با مشاهده رنج و محنت خلق کورد و به دنبال آغاز حملات ددمنشانه گروه تروریستی داعش به مناطق روژاوا و شنگال، احساس مسئولیت عمیق و روحیه فداکارانه او سبب شد تا در سال ۲۰۱۴ میلادی راهی کوهستان‌های کوردستان شود و برای تحقق فردایی روشن و آزاد برای مردم کورد، به صفوف مبارزان بپیوندد.

هورامان که بمانند سرزمینی تسخیر ناپذیر مهر خود را بر تاریخ زده است و آشوریان تا به پای قلل سر به فلک کشیده هورامان هر چه را دیدند نابود کردند. سنگ نوشته تنگی ور که یادگار این دوران است بیانگر عدم دسترسی به این سرزمین می‌باشد. سرزمنیی که همواره بر زبان و برهنگ خود پافشاری نمود و آن را به نمادی از هویت خواهی تبدیل نمود. در دورات معاصر ضمن شرکت درمبارزات و تقدیم نمودن شهدایی در راه آزادی کوردستان منطقه‌ی ژاورود زادگاه تولد شهید نَبِز نیز مامنی برای مبارزین و دژی تسخیر ناپذیر بود برای دشمن. جنبش آپویی قبل از هر چیزی در این منطقه از نظر فکری تاثیر نهاد و در همان اوان مبارزینی به صفوف جنبش آپویی پیوستند و در همان ابتدا شهدایی را تقدیم نمود. شهید نَبَز تحت تاثیر این جنبش خود قرار گرفت و به صفوف گریلا پیوست.
او در دوران حضور و فعالیت خود در مناطق کوهستانی (از قندیل تا گاره)، علاوه بر ابراز شجاعت در میدان، به عنوان رفیقی متواضع، دلسوز و فداکار شناخته می‌شد که همواره سخت‌ترین وظایف را بر عهده می‌گرفت. وی با صبوری و تعهد، دانش و تجربیات خود را به همرزمانی منتقل می‌کرد که تازه به صفوف مبارزه پیوسته‌اند و بدین شیوه مایه ایجاد انگیزه و روحیه‌ای استوار در میان جمع بود.
سرانجام، این همرزم فداکار و از جان‌گذشته، در تاریخ ۴ آوریل ۲۰۱۹ در جریان حملات دولت ترکیه به کاروان شهدا پیوست. شهید «نَبَز» تمام هستی خویش را فدای آرمان آزادی کرد و اکنون نام، یاد و خاطره‌ی او برای همیشه در دل کوهستان‌ها و در قلب مردم میهن‌دوست کوردستان زنده و جاویدان خواهد ماند.